Νίκος Μαγκούτας- Επανάσταση, καναπές και εργατολατρεία


-Υπάρχουν κάποιοι «άνθρωποι του καναπέ» που μιλάνε για επανάσταση, χωρίς να έχουν δουλέψει ούτε μια φορά στη ζωή τους.

-Λοιπόν, να τα πάρουμε λίγο απ την αρχή. Πρώτα απ όλα, απ τον καναπέ αρχίζει η Επανάσταση. Το που τελειώνει και τα επιμέρους τμήματα της, είναι το επόμενο στάδιο.

Μια ΓΕΝΙΚΗ 4ήμερη στάση απεργίας, αυτομάτως θα μούδιαζε τον ταξικό αυτό πύργο και θα σηματοδοτούσε την αφετηρία της πτώσης του. Απλά κάνε γούβα στον καναπέ σου και απλώσου σα χυμένη κουράδα. Το να βγεις έξω και να διαπραγματευτείς με τους βιαστές σου είναι η πιο ηλίθια λύση. Για παράδειγμα οι αγρότες. Επιμένουν σε μια ανούσια διαπραγμάτευση, ενώ η μοναδική λύση είναι ένα δίκτυο συνεταιριστικής αυτόνομης κολεκτίβας, με μικρότερες και μεγαλύτερες συλλογικότητες εντός της .

Είναι δηλαδή καθαρά θέμα συντονισμού και συνεννόησης μιας ολόκληρης κοινωνίας.   

-Δηλαδή μου λες πως για να πολεμήσει την ταξική ανισότητα, ο λαός θα πρέπει να σταματήσει τις κινητοποιήσεις;

-Δικό σου συμπέρασμα. Εσύ αρχίζεις πρώτα με την συλλογική «δράση» προσπερνώντας την ατομική, που δεν μπορείς μέσω της πρώτης να φτάσεις στην δεύτερη. Στο τέλος καταλήγεις να χρησιμοποιείς αποκλειστικά την πρώτη. Δεν νοείται αυτόνομη κοινωνία, χωρίς αυτόνομα άτομα -και το αντίστροφο. Απ τα «κάτω» προς τα πάνω. Από ‘’μέσα’’ προς τα ‘’έξω’ λειτουργεί ο κόσμος.

 -Και θα περιμένουμε πότε θα ωριμάσουν οι συνθήκες;

-Τις συνθήκες εμείς τις δημιουργούμε. Ο άνθρωπος διαμορφώνει (και πάντα πρέπει) το περιβάλλον του και όχι το αντίστροφο. Φυσικά στο στάδιο της συλλογικής και ατομικής προετοιμασίας της επανάστασης, πάντα πρέπει κατά καιρούς να τσιγκλάμε τους δυνάστες μας.

 Δεν βρίσκονται εξάλλου όλοι στο ίδιο στάδιο προετοιμασίας και όσοι αγωνίζονται με οποιοδήποτε τρόπο (εφόσον δεν προσδοκούν δόξες και τιμές), εξ αρχής το γνωρίζουν αυτό. Και μην μου αναφέρεις εντός αυτών, κάποιες περιπτώσεις που αντιδρούν απλά για να αντιδράσουν. Ούτε στην αντίθετη περίπτωση, κόμματα που καπηλεύονται συλλογικούς αγώνες.

-Πλην της ταξικής αυτής πυραμίδας, που είναι το κύριο πρόβλημα, τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα θέματα προς ανάλυση.

-Καθόλου δευτερεύοντα. Είναι φανερό πως κατανοείς μόνο την κάθετη ταξική σφαίρα. Υπάρχει και μια οριζόντια. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον πρωτογενή τομέα. Βγαίνουν έξω αγρότες, κτηνοτρόφοι και ψαράδες. Με το που πέσει μια επιδότηση ή καλυφθούν των πρώτων τα αιτήματα, αδιαφορούν για τους υπόλοιπους.

-Ναι μα στο τέλος θα καταλήξουμε, όπως κάτι απολιτίκ πασιφιστές που μιλάνε για ειρήνη και αγάπη και τέτοιου είδους δηλώσεις, μόνο το Κεφάλαιο ευνοούν.

-Καθόλου δεν μιλάνε γι αυτά. Αυτοί μιλάνε εκ του ασφαλούς, επωφελούμενοι απ το ίδιο το σύστημα που τους θρέφει, διαβάζοντας Κοέλιο και βλέποντας Αμελί. Άντε στην καλύτερη ξεφύλλισαν κάποια στιγμή κάνα Μαρξ και Μπακούνιν στα νιάτα τους, επειδή το είδαν λιγάκι πιο ρομαντικά, μα καθόλου αντικειμενικά και ρεαλιστικά, όπως οι προγραφίσαντες.

Ποιος σου είπε πως δεν θα χρειαστεί ν’ αγωνιστείς;

Ποιος σου είπε πως μετά από μια ταυτόχρονη γενική παύση εργασιών, το επόμενο βήμα ενός δικτατορικού καθεστώτος, δεν θα είναι ο άμεσος εξαναγκασμός και η βία της μιλιταριστικής τακτικής, που είναι πάντα το τελευταίο χαρτί της εξουσίας;

Για ρίξε μια ματιά στον αγώνα του Κουρδικού λαού (συνομοσπονδία της Rojava) που δίνει μαθήματα δημοκρατικής αυτοδιαχείρισης. Ο λαός αυτός βρίσκεται αντιμέτωπος με το Ισλαμικό Κράτος, το επώδυνο εμπάργκο της ηγεσίας του δικτατορικού καθεστώτος του Ερντογάν και το ακόμη πιο επώδυνο εμπάργκο του Μπαρζανί και της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης του (KRG) στο Ιράκ.

Οι Κούρδοι έχουν δημιουργήσει αυτόνομες δημοκρατικές δομές (συμβούλια με εβδομαδιαίες συνελεύσεις σε κάθε γειτονιά), αυτόνομες δυνάμεις αυτοάμυνας σε κάθε πόλη και ένα ριζοσπαστικό μετασχηματισμό των κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων προς μία απελευθερωτική κατεύθυνση (χειραφέτηση των γυναικών, ισότητα των δύο φύλων).

-Μα ο φασισμός είναι πάντα ξεκάθαρος από ένα σημείο και έπειτα. Δεν χρειάζεται να τον αντιληφθείς όταν φτάσεις στα όπλα.

– Σαφώς και δεν χρειάζεται να φτάσουμε στο σημείο να είναι «τόσο ξεκάθαρος», μα πίστεψε με, αρκετές φορές τον συναντάς και εκεί που δεν φαντάζεσαι. Ο πρωτοφασισμός, πολεμιέται κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Όχι επειδή θα το πει ένα κίνημα. Απ’ την πιο φαινομενικά ασήμαντη επιθυμία μιας συνομωσιολογικής τάσης, που εκτρέφει μιμητικά γονίδια και που για να επιβιώσουν, αποζητούν ένα ασφαλή εγωπαθή περιβάλλον για να εκκολαφτούν.

-Τι βουδιστικά ξόρκια είναι αυτά που λες;

-Όλες αυτές οι τάσεις κυριαρχίας. Ο σεξισμός, ο θρησκευτικός και ο εθνικιστικός δογματισμός, η ταξική ιεραρχία, η ομοφοβία και ο ρατσισμός, δεν εξαφανίζονται με μια επαναστατική ηγεσία, που προβλέπει στην πολιτικοοικονομική αναδιαμόρφωση ενός συγκεντρωτικά δημοκρατικού εργατικού κράτους. Η αταξική κοινωνία που οραματιζόμαστε, εκτός απ την πλήρη αποκέντρωση των εξουσίας, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την χειραφέτηση όλων των καταπιεσμένων ατόμων.

-Να αφήσουμε δηλαδή και τις ιδεολογίες;

-Επειδή έχεις μάθει να λειτουργείς μόνο με –ισμούς, πέρα απ την απλή αναφορά τους ως βάση δόμησης ενός επικοινωνιακού διαλόγου, θα στο κάνω όσο πιο λιανά γίνεται. Θα σου μιλήσω για μερικές ιδιορρυθμίες, που είναι κοινές σ’ όλα τα μαζικά κινήματα, άσχετα αν αυτά είναι θρησκευτικά ή εθνικιστικά ή κοινωνικές επαναστάσεις.

Πρόσεχε, ΔΕΝ ισχυρίζομαι πως όλα τα κινήματα είναι ίδια μεταξύ τους, μα ότι έχουν μερικά κοινά χαρακτηριστικά που τους προσδίδουν οικογενειακή ομοιότητα.

Όλα δημιουργούν στους οπαδούς τους:

Την ετοιμότητα για να πεθάνουν και την τάση για να δρουν οργανωμένα

Τον φανατισμό, την θερμή ελπίδα, την ενθουσιασμό, το μίσος και την αδιαλλαξία (ανεξάρτητα από το δόγμα που κηρύττουν ή το πρόγραμμα που έχουν).

Σε ορισμένους τομείς της ζωής τους, ένα ισχυρό ρεύμα δραστηριότητας και απαιτούν τυφλή πίστη και υπακοή.

Πουθενά δεν πρέπει να εγκλωβίζεται το πνεύμα μας.

-Μα σ’ αυτό το σύστημα προνομίων και όχι δικαιωμάτων, ένα από τα ζητούμενα είναι, το πώς θα «απελευθερωθεί» η εργασία (και δεν το εννοώ με την φιλελεύθερη έννοια), μιας και το θέμα της ανεργίας και η προσαύξηση των ποσοστών της, είναι κομμάτι αυτού του ευρύτερου συστημικού ελέγχου.

– Στην περίπτωση αυτή, δεν είμαι άνεργος. Άεργος είμαι. Δεν είμαι αποτέλεσμα μιας συστημικής σύγχυσης ή επιτήδευσης. Είναι απόλυτα συνειδητή επιλογή και αρνούμαι να συμμετάσχω.

-Μα εγώ θέλω να υπάρχουν δουλειές.

-Ναι, γιατί στο μυαλό σου υπάρχει το «καμία δουλειά δεν είναι ντροπή». Το δικό μου λέει πως, «ΟΛΕΣ οι δουλειές είναι ντροπή!»

Αν σου έλεγα πως την επόμενη μέρα, καταργείται η δουλειά (που εννοείται φυσικά, πως η Ελίτ της εξουσίας δεν θα επιτρέψει ποτέ να συμβεί κάτι τέτοιο), τι θα έκανες;

 -Πως μπορεί να γίνει αυτό, ακόμα και αν ο προλετάριος πάρει τα μέσα στα χέρια του;

 -Αυτή την στιγμή υπάρχουν ήδη τα τεχνολογικά μέσα (αναφορικά σ’ αυτά και όχι σε κάποια ανακατανομή του πλούτου, μιας και 62 άνθρωποι πάνω στον πλανήτη, κατέχουν το μισό παγκόσμιο πλούτο), ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο χρόνος εργασίας σε σημαντικό βαθμό, αν όχι να εκμηδενιστεί. Και δεν εννοώ να σταματήσεις να κάνεις αυτό που λατρεύεις. Αν θέλεις βέβαια να βάζεις καπάκια σε I- phone και σε μπουκάλια από coca cola, είναι δικαίωμα σου.

Ήδη απ’ τα μέσα της βιομηχανικής επανάστασης και εντός του καπιταλιστικού συστήματος, η τετράωρηωρη απασχόληση αρκούσε για να καλύψει το ημερήσιο έργο σχεδόν κάθε τμήματος της απασχόλησης.

-Και γιατί θέλουν να δουλεύουμε τόσες ώρες;

-Φυσικά και η απληστία των μεγαλοαστών είναι μεγάλη. Η ανάγκη της Ελίτ όμως, για περισσότερο χρήμα, από ένα σημείο και μετά, παύει να είναι το ζητούμενο. Αυτό που κυρίως τους ενδιαφέρει, είναι να είσαι απασχολούμενος όσο περισσότερο γίνεται για να μην έχεις χρόνο να σκεφτείς τους λόγους και τα κίνητρα που δημιούργησαν αυτό το οικοδόμημα.

Οχτώ ώρες στη δουλειά (στην καλύτερη), οχτώ ώρες για την προετοιμασία της επόμενης μέρας (παλαιότερα 12-16 ώρες, με μια σύγχρονη στροφή προς τα εκεί. Ακόμη πιο παλιά αφεντάδες και δούλοι. Τώρα εθελόδουλοι), οχτώ ώρες ύπνο και μηδέν χρόνο για να δουλέψεις με τον εαυτό σου και τους υπόλοιπους.

Στην καλύτερη αποζητάς κάποια πρόσκαιρη ευχαρίστηση και όχι την ευτυχία, την λύτρωση και όχι την απελευθέρωση -σε κάθε πτυχή στης καθημερινότητας σου.

Θα παντρευτείς και προτού το καταλάβεις, θα γίνεις μητέρα και πατέρας (που δεν είναι καθόλου κακό αυτό, μα κάτι υπέροχο) και θα βρεθείς δεμένος χειροπόδαρα με κάποια δουλειά ή με την κουζίνα, κι έτσι θα χάσεις σιγά σιγά όλη σου την ζωντάνια. Αυτή λοιπόν πρόκειται να είναι όλη σου η ζωή; Για αυτό ακριβώς σε εκπαιδεύουν από παιδί.

Και τότε είναι που οι περισσότεροι άνθρωποι απαιτούν ελευθερία λόγου (που όλοι θα έπρεπε να έχουν), σαν αντιστάθμισμα στην ελευθερία σκέψης που σπάνια χρησιμοποιούν.

-Δεν είναι τόσο απλό, όσο το παρουσιάζεις. Το σύνολο των παραγωγικών σχέσεων αποτελεί την οικονομική δομή της κοινωνίας, που πάνω σ’ αυτήν υψώνεται ένα νομικό και πολιτικό οικοδόμημα. Σε αυτό αντιστοιχούν ορισμένες μορφές της κοινωνικής συνείδησης. Όταν οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις έρχονται σε σύγκρουση με τις παραγωγικές σχέσεις, τότε αρχίζει μια εποχή κοινωνικής επανάστασης. Συν του ότι, αναπόσπαστο κομμάτι της βασικής λειτουργίας ενός πολιτισμού, είναι και η εκάστοτε κουλτούρα του, δηλαδή τα ήθη, τα έθιμα και οι παραδόσεις (χωρίς να εννοώ κάποιον υποκριτικό και επιλεκτικό διαχωρισμό. Δηλαδή να «πετάμε» το έθιμο με το βαμμένο σεντόνι της πρώτης νύχτας του γάμου = χαζό, μα να «κρατάμε» την θέση της γυναίκας είναι στη κουζίνα= φυσιολογικό).

-Η μοναδική πραγματική ιδεολογική λειτουργία ενός πολιτισμού, είναι η προστασία των συμφερόντων της τάξης που κατέχει τις παραγωγικές δυνάμεις. Ο γάμος και η οικογενειακή ζωή φαίνεται να είναι ο τρόπος που οι άνθρωποι επιλέγουν να ζουν, αλλά στην πραγματικότητα η οικογενειακή ζωή έχει σχεδιαστεί και έχει επιβληθεί ως «ορθός» τρόπος ζωής για τη σταθερή παραγωγή του εργατικού δυναμικού, χωρίς κόστος για τα αφεντικά, δίνοντάς τους τη δυνατότητα για καλύτερο έλεγχο των γεννήσεων, σταθερής ροής υγιούς εργατικού δυναμικού και επιβολής μορφών σταθερότητας σε μια κοινωνία.

Σε μια σύντομη ιστορική αναδρομή στην ανθρωπολογική εξέλιξη του είδους, θα διαπιστώσεις πως πριν επικρατήσει ο θρησκευτικός πατριαρχισμός (Θεός àΠατέρας à Αρσενικό). Προτού σταματήσει η μεταναστευτική τάση και δημιουργηθούν οι πρώτες γεωργικές εκμεταλλεύσεις à Εμπόριο à Οικονομία à Σύνορα à Κράτη à Εξουσία.

 Στις πρώιμες ανιμιστικές κοινωνίες τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Τα νεαρά μέλη προστατεύονταν και αναθρέφονταν από όλα τα μέλη της κοινωνίας. Όπως συμβαίνει και σε αρκετά είδη ζώων, που βρίσκονται σε αγέλες.

Υπήρχε η ανταλλαγή προϊόντων και παρήγαγαν σύμφωνα με τις ανάγκες τους (πριν σκεφτείς μια εξολοκλήρου πρωτόγονη οικονομία ως προς το εμπορικό σύστημα συναλλαγής, σκέψου πως στην αρχαία Σπάρτη, η χρήση νομίσματος αποθαρρύνθηκε μέσω μιας σειράς μέτρων. Αρχικά, το νόμισμα κατέστη άχρηστο. Κατόπιν το σπαρτιατικό νόμισμα ήταν επίτηδες δύσχρηστο. Δεν υπήρχαν χρυσά και ασημένια νομίσματα, μονάχα ένα είδος κατασκευασμένο από σίδηρο, αξίας δυσανάλογης με το βάρος του, με αποτέλεσμα να απαιτείται καροτσάκι για να μεταφέρει κανείς ένα ποσό ίσο με δέκα μνες. Επιπλέον το νόμισμα αυτό δεν είχε ισχύ εκτός πόλεως. Τα πλούτη περιφρονούνταν εκ πεποιθήσεως).

Για να μην αναφέρω μια κοινωνία (πριν επιτύχει η συντηρητική σεξουαλική μεταρρύθμιση του μονοθεϊσμού) πιο απελευθερωμένη. Με πιο ισορροπημένη σεξουαλική ζωή, χωρίς καταπιεσμένη λίμπιντο και αυξημένο οργασμικό άγχος, -και δώσω την φροϋδική διάσταση που αρμόζει στη συλλογική αυτή ανάλυση, μιας και το σεξ ακριβώς μετά την ανάγκη της επιβίωσης, παίζει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη ενός πολιτισμού. Εν ολίγοις, ήταν πνευματικά ανώτεροι.

-Έφτασες και στο σεξ τώρα εσύ. Λες να μας σώσουν τα όργια;

-Αυτό που ονομάζουμε σήμερα, σεξο-οικονομία πέρασε από πολλά στάδια.

Ή θα ήμασταν Πομπηία -με το 80%+ της οικονομίας της, να προέρχεται απ την πορνεία. Η Ελίτ της πόλης (μεγαλοαστοί, δικαστικοί, αυλικοί κτλ) κατείχε τα μεγαλύτερα και γνωστότερα μπουρδέλα. Δεν φαινόντουσαν ποτέ οι ίδιοι, μιας και ντρεπόντουσαν, λόγο της κοινωνικής τους θέσης. Ούτε απαραίτητα συμμετείχαν στα όργια. Απλά χρησιμοποιούσαν το σεξ ως τρόπο εκμετάλλευσης και επιρροής.

Ή Ισλαμικό Κράτος –που κόβουν τις κλειτορίδες των γυναικών και θεωρούν τον αυνανισμό αμαρτία. Συνηθέστερα, η άλλη θα πρέπει να την νοιάξει γιατί με την κοντή της φούστα, τραβάει ζόρια ο άλλος που κουβαλάει στερεοτυπικές μαλακίτσες ή επειδή του σηκώθηκε, βλέποντας τα σύννεφα να μοιάζουν με βυζγιά. Καμία ισορροπία. Ανέκαθεν, άμεσα ή έμμεσα, όλες οι κοινωνικές δραστηριότητες απέρρεαν απ το σεξ.

Στο σημείο όμως αυτό, θα σταματήσω την ανάλυση γιατί οτιδήποτε βαθύτερο, οδηγεί στο πεδίο της ατομικής πληρότητας και της μη/επιθυμίας που ορίζει την δράση της ψυχής. Ενώ ταυτόχρονα, θα πρέπει να σου αναλύσω το «Να είσαι ελεύθερος, σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος από την επιθυμία να είσαι κάτι»

 Δηλαδή μου λες πως δεν πρέπει να υπάρχουν κάποιες πολιτισμικές
«σταθερές»; Πως πρέπει να καταργηθούν οι κουλτούρες;

-Λέω απλά πως δεν βλέπουμε τον κόσμο με ουδέτερο αντικειμενικό τρόπο, αλλά υπό την οπτική εκείνη γωνία, που καθορίζεται από συμπεριφορές τις οποίες θεωρούμε δεδομένες. 

Τον Οικονομικό Ντετερμινισμό πρέπει να τον αποβάλουμε. Αυτή την οικονομική αιτιοκρατία, που χαρακτηρίζει το προλεταριάτο και να υπάρξει εκ νέου μια πιο ελεύθερη και ανοιχτόμυαλη οπτική, με κύριο χαρακτηριστικό της, την κοινωνική βούληση. Αυτό θα πρέπει να ναι το ζητούμενο.

 -Ναι, μα πρέπει να επιβιώσουμε κιόλας….

-Σαφέστατα και αναγνωρίζω το κοινωνικό συμβόλαιο του καθενός στο σημείο αυτό, γι’ αυτό και θα τοποθετηθώ αυτό-αναφορικά.

Αν έπρεπε να διαλέξω πάλι, ανάμεσα στον πλανόδιο λαϊκατζή (που παρεμπίπτοντως κάνω) και στο οικονομικό επάγγελμα (χωρίς επιπρόσθετες αναφορές σε έναν κλάδο που αξιοποιεί τα λειτουργικά εργαλεία ενός αριθμητικού λογισμού με κίνδυνο να καταλήξουμε στο σημείο απολογίας ολόκληρης της επιστημονικής σκέψης), που εισπράττει φόρους για λογαριασμό ενός ιδιωτικού ή δημόσιου καπιταλιστικού κράτους νταβατζήδων -και που διαιωνίζει την λογιστική απάτη του νομισματικού αυτού συστήματος (που παρεμπιπτόντως σπούδασα). Η επιλογή μου ανάμεσα στα δύο, θα ήταν η ίδια.

Από εκεί και πέρα, με το σκεπτικό βασιζόμενο στην ισοελευθερία όλων και πως πρέπει πάντα να κυνηγάμε τα όνειρα μας (είτε θέλει να γίνει ποιήτρια κάποια, είτε πυρηνικός φυσικός κάποιος), ο καθένας ορίζει τον εαυτό του.

Κατάλαβε πως εγώ απλά είμαι επαναστάτης του εαυτού μου. Καμία σχέση μ’ αυτό που όλοι εκείνοι αναζητούν. Έναν μαλάκα δηλαδή να βγάλει το φίδι απ την τρύπα (ανεξάρτητα αν πληρώ ή όχι τις προδιαγραφές).

 Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι ουσιαστικά, είναι καιρός να αρχίσουμε να μιλάμε για όλα αυτά, προετοιμάζοντας ένα γόνιμο έδαφος για όλους τους ανθρώπους. Μιας και οι περισσότεροι από αυτούς, έχουν μάθει ως τώρα, να δουλεύουν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, απλά για να ζήσουν. Και η λίγη ελευθερία που τους απομένει τους προβληματίζει και προσπαθούν να βρουν κάθε τρόπο να την ξεφορτωθούν.

Καταλαβαίνεις λοιπόν τι εννοώ τώρα; Υπεράσπισε το δικαίωμα σου στην τεμπελιά. Μόνο στην αγάπη μην είσαι τεμπέλης.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s